Werkzaam als beeldend kunstenaar sinds 1989 onder het motto “I want it all and I want it now”.

In dat jaar bezig met afronden van de kunstopleiding en zwanger van Eelke. (Geboren in 1990)
Mijn keramiekdocente bezwoer me dat dat het stomste was wat ik kon doen, zwanger worden: jij gaat de eerste 7 jaar helemaal niks doen.

Deels had ze gelijk maar in die jaren ontwikkelde ik wel mijn atelier en een manier van werken die uitzicht gaf op mijn latere werk en liep ik de galerie binnen waar ik tot 2017 mee zou samenwerken. Galerie de Witte Voet. De enige waar ik me echt mee verbonden voelde vanaf de eerste keer dat ik daar kwam en Annemie zei ja…., mijn kunstmoeder.

Mijn eerste tentoonstelling daar begin jaren 90 bestond uit een serie grote borden die beeldend wellicht geen hoogstandje waren maar wel de elementen dragen die tot nu toe belangrijk zijn in mijn werk: klei, draaien, herhaling, stoer, soms organisch en lijfelijk, soms verstild, maar altijd duidelijke sporen van het maakproces en terra sigilata. Uiteindelijk doel maar ook startpunt is vaak een presentatie op een specifieke locatie. Vaak de trigger voor het maken van beelden, maar de objecten zijn altijd autonoom en kunnen in een andere samenstelling op andere locaties worden geïnstalleerd.

Zo ben ik nu voor de beurs Silent Ground een installatie aan het samenstellen van werk uit diverse periodes. 

Ik hou ervan om klei door mijn handen te laten gaan. Met het draaien kan je in een doorlopend proces grote of kleine vormen maken die, in tegenstelling tot handvormen, dezelfde mate van plasticiteit hebben.

Ik zei wel: “het is niet klei wat mijn materiaal is, maar de gedraaide vorm”. Daarmee begint het. Die roept onder het maken beelden bij mij op die mij sturen naar vormen en thema’s die vervolgens wel altijd raken aan het persoonlijke.